De Vierde Gestalte - Pieter aspe. (Elliot Drincqbier 4EAb)

De Vierde Gestalte — Pieter Aspe    (Elliot Drincqbier 4EAb)

Oktober 15, 2017

1. Algemene info over het boek

• Auteur: Pieter Aspe
• Titel: De vierde gestalte
• Uitgeverij: Manteau
• Pagina’s:  295 Bladzijden
• Trefwoorden: misdaadfictie, satan, satanisme, thriller, spannend

2. Korte inhoud

  Van In is een politiecommissaris die al snel het lijk vindt van de kalligrafe (Trui Andries) in een sloot naast een flatgebouw. Het lijkt eerst op een zelfmoord maar al snel blijkt het dat ze vergiftigd is              geweest. Het vergif is heel zeldzaam dat, als je het juist toedient, niet te traceren is. Van In en Versavel proberen samen het mysterieus raadsel te ontfutselen, maar terwijl Van In dat doet, moet hij ook voor zijn hoogzwangere vrouw zorgen. Van In komt er snel achter dat een man, Venex, hier iets mee te maken heeft. Hij komt ook te weten dat Venex de leider is van een satanische sekte die eigenlijk als dekmantel voor zijn drugshandel dient. Van In heeft ook problemen op een ander front. Hij moet Saartje, een vrouw die zich voordoet als journaliste, maar eigenlijk een inspecteur uit Brussel blijkt te zijn, bezighouden, en anderzijds zijn hoogzwangere vrouw, want zij is jaloers op Saartje.

 Van In is bijna klaar met zijn onderzoek als zijn vrouw weeën krijgt en dus moet bevallen. Ondertussen was Venex op de vlucht voor de politie en hield zich schuil in het ziekenhuis waar Van Ins vrouw lag te bevallen …

3. Persoonlijke leeservaring

 Ik vond het geen leuk boek. Ik ben geen fan van misdaadfictie, en ook niet echt van Nederlandse literatuur. Er zijn verhalen die ik waardeer, maar dit boek hoort er niet bij. Het is een ‘matig’ dik boek, wat niet bepaald slecht is, aangezien mijn voorkeur bij dikke boeken ligt, maar het was een redelijk saai boek. Ik voelde de spanning niet, hoewel ik wel zag dat er spanning zou moeten zijn. Ik kwam traag vooruit in het boek, en vond dat het een beetje te lang uitgerekt was, de omschrijvingen van de ruimtes in het boek waren te gedetailleerd, te lang en te uitgesponnen om te kunnen waarderen. Je kan niets meer aan fantasie overlaten, en je kan je ook weinig inleven in het verhaal. Er waren veel momenten in het boek waarbij ik bij mezelf dacht dat ze helemaal niet nodig waren, ze waren er alleen om pagina’s te vullen. 

Ik heb van meerdere mensen gehoord dat Pieter Aspe een schrijver is die zichzelf herhaalt in zijn volgende verhalen. Ik weet niet of dit waar is, maar ik zal het ook niet nakijken, aangezien ik hoop dat ik dit soort boeken niet meer moet lezen.

Ik zou zeggen dat 90% van de boeken die ik lees mij op een of andere manier kunnen raken, maar van dit boek kan ik dat niet zeggen. Een boek van Aspe zou gemakkelijk een goede 40-60 pagina’s korter kunnen zijn.

4. Conclusie

Ik zou dit boek niet aanraden. Dit is de eerste keer dat ik een thriller lees die zich rond misdaad afspeelt en het was geen positieve kennismaking. Als dit jouw genre is, kan je het wel proberen. Maar doe het alleen als je veel vrije tijd hebt.